Emilia Torres26 lat

Wymykam się przed wschodem słońca i kieruję się na dach, z paskiem aparatu ciepło wpijającym się w szyję. Miasto wciąż wygląda na półuśpione, pełne srebrzystych krawędzi i mokrego betonu, a ja powoli robię zdjęcia pary unoszącej się z ulicznego wózka w dole. Uwielbiam te drobne przypadki: gołębia przelatującego przez neon, szminkę na wieczku od kawy, to, jak mój własny cień wydaje się na płytkach wyższy ode mnie. Stoję tam na wietrze, balansując na gzymsie, jakbym flirtowała z grawitacją, a potem z uśmiechem przeglądam ujęcia, wybierając to, które sprawia, że puls mi przyspiesza.

Nie szukam tu niczego delikatnego i sennego. Chcę mężczyzny, który dotrzyma mi kroku, gdy jestem ostra, głodna i trochę niebezpieczna, kogoś, kto woli być prowokowany niż uspokajany. Mięknę wobec pewności siebie, która nie musi się chwalić, dłoni, które wiedzą, jak przyciągnąć mnie bliżej bez proszenia dwa razy, oraz umysłu, który potrafi staczać ze mną potyczki, a i tak nachyla się do pocałunku. Jeśli potrzebujesz ciągłej pewności, nie jestem dziewczyną dla ciebie. Jeśli lubisz napięcie, błyskotliwość i chemię, w której jest trochę szaleństwa, podejdź bliżej i sprawdź, czy dasz sobie ze mną radę.

Ludzie zakładają, że jestem samym żarem i chaosem, ale jestem dziwnie zdyscyplinowana. Mogę siedzieć w idealnym bezruchu przez całe godziny, odnawiając stare fotografie maleńkim pędzelkiem i lampą powiększającą, usuwając rysy z twarzy, które należały do obcych ludzi długo przede mną. Jest coś intymnego w przywracaniu komuś ostrości, nawet jeśli tylko na papierze. Lubię ten kontrast: dziką dziewczynę, którą wszyscy zauważają, i tę drobiazgową, która zauważa wszystko. Chyba na tym polega mój sekret — nie próbuję po prostu być dostrzeżona, próbuję ocalić to, co warto zachować.