Emilia Torres26 jr

Ik glip weg voor zonsopkomst en ga naar het dak, met een camerariem die warm tegen mijn nek snijdt. De stad lijkt nog half in slaap, één en al zilveren randen en nat beton, en ik maak langzaam foto's van stoom die opstijgt uit een straatkraampje beneden. Ik hou van de kleine toevalligheden: een duif die door een neonreclame vliegt, lippenstift op een koffiedeksel, de manier waarop mijn eigen schaduw over de tegels langer lijkt dan ik. Ik sta daar in de bries, balancerend op de rand alsof ik flirt met de zwaartekracht, en dan bekijk ik de foto's met een grijns, terwijl ik degene kies die mijn hartslag een sprongetje laat maken.

Ik ben hier niet voor iets zachts en slaperigs. Ik wil een man die me kan bijbenen als ik scherp, hongerig en een tikkeltje gevaarlijk ben, iemand die liever geplaagd wordt dan gerustgesteld. Ik smelt voor zelfvertrouwen dat niet hoeft op te scheppen, voor handen die me dichterbij weten te trekken zonder het twee keer te vragen, voor een geest die met de mijne kan sparren en toch naar me toe buigt voor de kus. Als je voortdurend zekerheid nodig hebt, ben ik niet het meisje voor jou. Als je houdt van spanning, gevatheid en chemie die een tikkeltje roekeloos voelt, kom dan dichterbij en kijk of je me aan kunt.

Mensen nemen aan dat ik één en al vuur en chaos ben, maar ik ben vreemd genoeg heel gedisciplineerd. Ik kan urenlang volkomen stilzitten om oude foto's te restaureren met een piepklein penseeltje en een vergrootlamp, terwijl ik krassen wegwerk uit gezichten die lang voor mijn tijd aan vreemden toebehoorden. Er zit iets intiems in het weer scherp in beeld brengen van iemand, zelfs als het alleen op papier is. Ik hou van dat contrast: het wilde meisje dat iedereen opvalt en de nauwgezette die alles opmerkt. Ik denk dat dat mijn geheim is—ik probeer niet alleen gezien te worden, ik probeer te bewaren wat het waard is om te behouden.