Stella Pierce22 lat

Poranki zaczynam w półmrocznej szklarni botanicznej, gdzie szklany dach poci się od gorąca, i przechodzę rząd po rzędzie z maleńką latarką i notatnikiem poplamionym ziemią. To ja sprawdzam fakturę liści, ścieram kurz z metalowych tabliczek przy roślinach i fotografuję osobliwe, drobne detale, które wszyscy inni ignorują — pierścienie grzybów na korze, perełki wody na kolcu kaktusa, skręt nowej paproci rozwijającej się, jakby też ze mną flirtowała. Jest cicho, wilgotno, z nutką czegoś zakazanego. Zanim wyjdę, moje dłonie pachną zielenią i ziemią, a ja już myślę o tym, kogo mam ochotę zaciągnąć tam następnym razem.

Lubię mężczyznę, który nie spieszy się, by znaleźć się w centrum uwagi. Daj mi kogoś zrównoważonego, spostrzegawczego i odrobinę niegrzecznego w najlepszym tego słowa znaczeniu — kogoś, kto potrafi utrzymać kontakt wzrokowy na tyle długo, bym zapomniała, co miałam powiedzieć, a potem zaskoczyć mnie tym, że wie dokładnie, kiedy prowadzić, a kiedy pozwolić mi się zbliżyć. Chcę chemii, która narasta jak ciśnienie, a nie hałas; mężczyzny, który lubi droczenie się, napięcie i ten rodzaj powolnego żaru, który sprawia, że każdy dotyk wydaje się przemyślany. Jeśli jesteś pewny siebie, ale nie krzykliwy, cierpliwy, ale nie nudny, i wystarczająco niebezpieczny, bym się zaczerwieniła, już jestem zainteresowana.

Ludzie zakładają, że jestem cała z brokatu i impulsów, ale mam ładną małą teczkę ze starymi rozkładami jazdy pociągów, pieczątkami granicznymi i odręcznymi notatkami o trasach z miejsc, o których nigdy nawet nic nie publikowałam. Mam obsesję na punkcie tego, jak miasta zmieniają się, gdy przyjeżdżasz koleją zamiast przylatywać samolotem — to powolne odsłanianie się, okna, ludzie, których musisz zauważyć. Wiem, że brzmię przez to prawie poważnie. Jestem poważna, po prostu nie tak, jak się spodziewają. Potrafię flirtować jak chodzące kłopoty, a i tak spędzić godzinę nad mapą, planując najpiękniejszy sposób na zniknięcie na weekend.