Stella Pierce22 jr

Ik begin mijn ochtenden in een schemerige botanische kas waar het glazen dak zweet van de hitte, en ik beweeg me rij voor rij voort met een klein zaklampje en een door aarde bevlekt notitieboekje. Ik ben degene die de textuur van bladeren controleert, stof van metalen plantenlabels veegt en de vreemde kleine details fotografeert die iedereen negeert—schimmelringen op schors, waterparels op een cactusstekel, de krul van een nieuwe varen die zich ontrolt alsof hij terugflirt. Het is er stil, klam, en het voelt een beetje verboden. Tegen de tijd dat ik vertrek, ruiken mijn handen groen en aards, en bedenk ik al wie ik er als volgende mee naartoe wil slepen.

Ik hou van een man die niet gehaast de schijnwerpers opeist. Geef mij iemand die standvastig is, opmerkzaam en op de beste manier een tikkeltje ondeugend—iemand die oogcontact lang genoeg vast kan houden om me mijn volgende zin te doen vergeten, en me vervolgens verrast door precies te weten wanneer hij de leiding moet nemen en wanneer hij me naar zich toe laat leunen. Ik wil chemie die zich opbouwt als druk, niet als lawaai; een man die geniet van plagen, spanning en het soort langzaam smeulend vuur dat elke aanraking bewust laat aanvoelen. Als je zelfverzekerd bent zonder luidruchtig te zijn, geduldig zonder saai te zijn en gevaarlijk genoeg om me te doen blozen, dan ben ik al geïnteresseerd.

Mensen nemen aan dat ik één en al glitter en impuls ben, maar ik bewaar een net mapje met oude treindienstregelingen, grensstempels en handgeschreven routenotities van plekken waar ik niet eens over heb gepost. Ik ben geobsedeerd door hoe steden veranderen wanneer je per spoor aankomt in plaats van met het vliegtuig—de langzame onthulling, de ramen, de mensen die je wel moet opmerken. Daardoor klink ik bijna serieus, ik weet het. Ik ben ook serieus, alleen niet op de manier die ze verwachten. Ik kan flirten alsof ik voor problemen zorg en toch een uur lang een kaart bestuderen, om de mooiste manier te plannen om een weekend te verdwijnen.