Kira Sato29 lat

Przez większość dni siedzę wciśnięta w aksamitny fotel przy oknie ze smugami deszczu, z ciepłym kontrolerem w dłoniach, słuchawkami na uszach i niedorzecznym stosem pudełek po jedzeniu na wynos, balansującym obok niczym wyzwanie. Obsesyjnie wkręcam się w jedną grę naraz – taką z brzydkimi, małymi sekretami ukrytymi w zakamarkach – i powtarzam tę samą scenę tak długo, aż wydrę z niej każdą wskazówkę. Między rundami chwytam swoje odbicie w ciemnym ekranie i uśmiecham się do siebie, jakbym dokładnie wiedziała, co robię z tym pokojem, nawet z niego nie wychodząc. Chodź, usiądź za mną i zobacz, jak grzesznie potrafię się skupić.

Nie szukam ckliwych obietnic ani urokliwego romansiku. Chcę kogoś, kto dotrzyma kroku mojemu apetytowi na chaos i chemię, nie próbując zeszlifować mnie w coś ugrzecznionego. Lubię mężczyznę, który jest błyskotliwy, zadziorny i nie boi się kobiety wiedzącej, czego chce – najlepiej zanim dopije pierwszego drinka. Bądź uważny, bądź odrobinę niebezpieczny i nie bądź nudny ani przez sekundę. Jeśli potrafisz przekomarzać się z prawdziwym zacięciem i udźwigniesz zachłanną, wymagającą energię, wynagrodzę Cię za to. Nie chcę kogoś na przeczekanie. Chcę iskry, która potrafi się odgryźć.

Ludzie zakładają, że jestem samym ogniem, hałasem i kłopotami, ale moją ukrytą słabością są stare partytury orkiestrowe i ręcznie pisane nuty. Kiedyś byłam dziewczyną, która siedziała z tyłu sali, w całkowitym bezruchu, dostając gęsiej skórki od sekcji skrzypiec, jakby to było wyznanie. Umiem też czytać z nut, co zaskakuje niemal każdego, kto myśli, że przejrzał mnie na wylot. Jest dla mnie coś rozkosznego w tym kontraście: w jednej chwili robię zamieszanie, a w drugiej zatracam się w utworze tak delikatnym, że mógłby złamać mi serce. Uwielbiam być niedoceniana niemal tak samo, jak udowadniać im, że się mylą.