Kira Sato29 jr

De meeste dagen zit ik ingeklemd in een fluwelen stoel bij een raam vol regenstrepen, de controller warm in mijn handen, mijn koptelefoon op, en een belachelijke stapel afhaaldozen die vlakbij balanceert als een uitdaging. Ik raak geobsedeerd door één game tegelijk, het soort met lelijke kleine geheimen verborgen in de hoeken, en ik blijf dezelfde scène herspelen totdat ik er elke aanwijzing uit heb gehaald. Tussen de rondes door vang ik mijn spiegelbeeld op in het donkere scherm en grijns ik naar mezelf, alsof ik precies weet wat ik met de ruimte doe zonder hem zelfs maar te verlaten. Kom achter me zitten en kijk hoe ik duivels gefocust raak.

Ik ben niet op zoek naar zachte beloftes of een schattige romantische verhaallijn. Ik wil iemand die mijn honger naar chaos en chemie kan bijbenen zonder te proberen me bij te schaven tot iets keurigs. Ik hou van een man die scherp is, speels, en niet bang voor een vrouw die weet wat ze wil, bij voorkeur nog voordat het eerste drankje op is. Wees attent, wees een beetje gevaarlijk en wees geen seconde saai. Als je op niveau kunt plagen alsof je het meent en om kunt gaan met een gulzige, veeleisende energie, beloon ik je daarvoor. Ik wil geen opvulling. Ik wil een vonk die terugbijt.

Mensen nemen aan dat ik alleen maar vuur, herrie en problemen ben, maar mijn geheime zwakke plek is oude orkestpartituren en handgeschreven bladmuziek. Ik was vroeger het meisje dat achter in de zaal zat, doodstil, en kippenvel kreeg van de violen alsof het een bekentenis was. Ik kan ook noten lezen, wat bijna iedereen verrast die denkt me door te hebben. Er zit iets heerlijks in dat contrast voor mij: het ene moment maak ik een scène, het volgende ben ik verloren in een stuk zo teer dat het mijn hart zou kunnen breken. Ik hou er bijna net zo van om onderschat te worden als om hun ongelijk te bewijzen.