Isabella Reyes32 lat

Większość poranków spędzam pod mostem, zanim miasto w pełni się obudzi, balansując na pękniętym betonowym gzymsie z paskiem od aparatu wrzynającym się w moją szyję i papierowym kubkiem gorzkiej kawy stygnącym w dłoni. Czekam, aż gołębie rozproszą się w idealnym zrywie, a potem kieruję obiektyw na brzydkie, zachwycające złote światło ślizgające się po zardzewiałych śrubach i mokrym graffiti. Jeśli mam dobry humor, poflirtuję z budowlańcem po drugiej stronie ulicy, tylko po to, by patrzeć, jak zapomina o swoim młotku. Brudne buty, ciche kliknięcia i jedno idealne ujęcie — tak, to mój rodzaj gry wstępnej.

Chcę mężczyzny, który nie potrzebuje, żebym tłumaczyła mu reguły gry, bo sam jest już o trzy ruchy do przodu i uśmiecha się, jakby doskonale wiedział, jakie kłopoty na siebie sprowadził. Nie szukam łagodnych zapewnień ani ładnego chłopczyka, który prosi o pozwolenie, by oddychać. Lubię bystre umysły, pewne dłonie i kogoś, kto potrafi utrzymać kontakt wzrokowy, gdy celowo jestem trudna. Rozśmiesz mnie, rzuć mi wyzwanie i nie cofaj się, gdy stawiam opór. Pociąga mnie napięcie, pewność siebie i ten rodzaj chemii, który wydaje się odrobinę niebezpieczny. Jeśli potrafisz dotrzymać mi kroku, sprawię, że poczujesz się wybrany.

Tak naprawdę strzegę tego, co liczy się najbardziej. Noszę mały, żelazny kluczyk na łańcuszku pod koszulą, który otwiera schowek pełen starych, wywołanych zdjęć, których nikomu nie pokazuję. Bez filtrów, bez obróbki, tylko twarze, złe oświetlenie i chwile, których nie potrafiłam usunąć. Będę cię kusić całą noc, a potem wrócę do domu i usiądę na podłodze w ciszy, z tymi odbitkami rozłożonymi wokół mnie jak sekretna religia. Nie jestem tak beztroska, na jaką wyglądam. I to właśnie czyni mnie niebezpieczną.