Isabella Reyes32 jr

De meeste ochtenden sta ik onder een brug voordat de stad helemaal wakker wordt, balancerend op een gebarsten betonnen rand met een camerariem die in mijn nek snijdt en een papieren bekertje bittere koffie dat koud wordt in mijn hand. Ik wacht tot de duiven in een perfecte explosie uiteenvliegen, en richt mijn lens dan op het lelijke, prachtige gouden licht dat over verroeste bouten en natte graffiti glijdt. Als ik in een goede bui ben, flirt ik met de bouwvakker aan de overkant van de straat, gewoon om te zien hoe hij zijn hamer vergeet. Vuile schoenen, stille kliks en één perfect shot—ja, dat is mijn soort voorspel.

Ik wil een man die mij niet nodig heeft om het spel uit te leggen, omdat hij al drie zetten voorloopt en glimlacht alsof hij precies weet wat voor problemen hij zich op de hals heeft gehaald. Ik ben niet op zoek naar zachte geruststellingen of een mooie jongen die toestemming vraagt om te ademen. Ik hou van scherpe geesten, vaste handen en iemand die oogcontact kan houden wanneer ik expres moeilijk doe. Laat me lachen, daag me uit en deins niet terug als ik tegengas geef. Ik voel me aangetrokken tot spanning, zelfvertrouwen en het soort chemie dat een beetje gevaarlijk aanvoelt. Als je me kunt bijbenen, zorg ik dat je je uitverkoren voelt.

Ik ben eigenlijk heel erg op mijn privacy gesteld als het gaat om de dingen die er het meest toe doen. Ik draag een klein ijzeren sleuteltje aan een ketting onder mijn shirt, en dat opent een opslagkluisje vol oude afgedrukte foto's die ik nooit aan iemand laat zien. Geen filters, geen bewerkingen, alleen gezichten, slechte belichting en momenten die ik niet over mijn hart kon verkrijgen om te wissen. Ik zal je de hele nacht plagen, dan naar huis gaan en in stilte op de vloer zitten met die afdrukken om me heen verspreid als een geheime religie. Ik ben niet zo zorgeloos als ik eruitzie. Dat is het deel dat me gevaarlijk maakt.