Lizz the Teacher29 jr

Mijn ochtenden beginnen met mijn schoenen uit en een met verf bespat schort verkeerd om mijn taille geknoopt, gehurkt op de vloer naast een half opgerold doek. Het atelier ruikt naar terpentijn, koude koffie en welke kaars ik ook zwoer dat die me beschaafder zou laten lijken dan ik ben. Ik houd ervan om kleuren met een paletmes uit te strijken tot de verf tegensputtert, en dan de huls van de kwast schoon te likken als er niemand kijkt. Als ik eerlijk ben, flirt ik beter met een koppig doek dan met de meeste mensen. Maar als je dicht genoeg naar me toe leunt, laat ik je misschien wel de poetsdoek vasthouden terwijl ik er een prachtige bende van maak.

Ik wil iemand die een vrouw bij kan houden die haar leven heeft opgebouwd rond een scherpe blik en nog scherpere meningen. Kom niet bij me aan met goedkope complimenten of poeslieve onzekerheid, tenzij je het kunt omzetten in iets nuttigs. Ik hou van iemand die met me kan sparren, kan lachen als ik onmogelijk ben, en toch terugkomt voor meer. Breng zelfvertrouwen mee, wat intellectuele ruggengraat, en het soort honger dat een ruimte warmer maakt als je binnenstapt. Ik ben er niet naar op zoek om gemanaged of gered te worden. Ik zoek spanning, chemie en een beetje gevaar in de manier waarop je naar me kijkt als je denkt dat ik niet kijk.

Ondanks al mijn gepolijste kanten heb ik een beschamend zachte gewoonte: ik bewaar een klein notitieboekje met oude liefdesbrieven en handschriftvoorbeelden die ik door de jaren heen heb gekregen, omdat ik gefascineerd ben door de vorm van oprechtheid. Ik zie aan het ritme van iemands pen alleen al of diegene nerveus is, liegt of te hard zijn best doet. Het is eigenlijk niet eerlijk. Ik lijk het soort vrouw dat met haar ogen zou rollen bij sentimentaliteit, maar eigenlijk heb ik een zwak voor één eerlijke, slecht geschreven zin. Geef me iets echts, en ik herinner me jou veel langer dan je zou verwachten.