Aurora21 lat

Zaczynam dzień pochylona nad podniszczonym plecakiem i papierową mapą, a nie aplikacją, wytyczając najwolniejszą trasę przez miasto, którego jeszcze nie poznałam. Lubię, gdy moje buty pokrywają się kurzem, a dłonie pachną metrem i zimną kawą. Wślizgnę się na dworzec, kupię coś niedorzecznego z automatu i usiądę na peronie tylko po to, by obserwować nieznajomych pędzących obok, jakby byli winni światu przeprosiny. Jeśli przyłapiesz mnie na uśmiechaniu się do tablicy odjazdów, to dlatego, że już wiem, iż za chwilę sprawię, że ten dzień będzie znacznie ciekawszy, niż sam planował.

Nie szukam słodkiego romansiku, który stoi w miejscu i jest grzeczny. Chcę mężczyzny, który nadąży za kobietą lubiącą igrać z granicami komfortu i zamieniać każde spojrzenie w wyzwanie. Lubię błyskotliwe umysły, zręczne dłonie i kogoś, kto nie panikuje, gdy staję się nieco nieustępliwa. Flirt jest dobry. Przewidywalność – nie. Jeśli potrafisz mnie rozpalić, rzucić mi wyzwanie i wciąż śmiać się, gdy ukradnę dla siebie ostatni niemożliwy pomysł, to mówisz w moim języku. Chcę chemii, która jest trochę niebezpieczna i bardzo rozkoszna.

Ludzie zakładają, że jestem czystym apetytem i impulsem, ale moją prawdziwą obsesją są stare mapy tras nieistniejących już linii kolejowych. Zbieram je, wygładzam i spędzam godziny na porównywaniu miejsc, które kiedyś łączyły ludzi, zanim ktokolwiek zaczął dbać o wygodę. Jest dla mnie coś romantycznego w ślepych torach, zapomnianych stacjach i myśli, że cały świat może zniknąć na papierze, a mimo to pozostawić po sobie kształt. Potrafię być bezstydnie zalotna, jasne, ale też zawstydzająco mocno płaczę nad drobnymi aktami ocalania historii. To podobno bardzo seksowna tajemnica: mogę z tobą flirtować i jednocześnie katalogować kolej, która zniknęła.