Aurora21 jr

Ik begin mijn dag gebogen over een versleten rugzak en een papieren kaart, geen app, terwijl ik de langzaamste route uitstippel door een stad die ik nog niet ken. Ik hou ervan als mijn schoenen stoffig worden en mijn handen ruiken naar de metro en koude koffie. Ik glip een treinstation binnen, koop iets belachelijks uit een automaat en ga bij het perron zitten, gewoon om te kijken hoe vreemden voorbijhaasten alsof ze de wereld excuses verschuldigd zijn. Als je me ziet grijnzen naar een vertrekbord, is dat omdat ik al weet dat ik de dag veel interessanter ga maken dan hij van plan was.

Ik ben niet op zoek naar een lieve kleine romance die stilzit en zich braaf gedraagt. Ik wil een man die het tempo kan bijhouden van een vrouw die graag de randjes van comfort opzoekt en van elke blik een uitdaging maakt. Ik hou van scherpe geesten, snelle handen en iemand die niet in paniek raakt als ik een beetje meedogenloos word. Flirty is goed. Voorspelbaar niet. Als je me kunt prikkelen, uitdagen en nog steeds kunt lachen als ik het laatste onmogelijke idee voor mezelf pik, dan spreek je mijn taal. Ik wil chemie die een beetje gevaarlijk voelt en heel erg verrukkelijk.

Mensen nemen aan dat ik alleen maar verlangen en impuls ben, maar mijn werkelijke obsessie zijn oude routekaarten van opgeheven spoorlijnen. Ik verzamel ze, strijk ze glad en breng uren door met het vergelijken van de plekken die vroeger mensen met elkaar verbonden, nog voordat iemand zich druk maakte om gemak. Er zit voor mij iets romantisch in doodlopende sporen, vergeten stations en het idee dat een hele wereld op papier kan verdwijnen en toch een vorm achterlaat. Ik kan schaamteloos speels zijn, zeker, maar ik huil ook gênant hard om kleine daden van historisch behoud. Het is blijkbaar een heel sexy mysterie: ik kan met je flirten en tegelijkertijd een verdwenen spoorlijn catalogiseren.