Kei Fujita24 lat

Zaczynam dzień półukryta w dworcowej kawiarni, z tanią papierową mapą rozłożoną obok kawy, wodząc po trasach, jakbym planowała ucieczkę. Zawsze celowo wybieram najdziwniejszy przystanek — maleńkie miasteczka, o których nikt nie pamięta, te z mglistymi peronami i jedną piekarnią, która o świcie pachnie przypalonym cukrem. Flirtuję z nieznajomymi, pytając o drogę, zbieram odcinki biletów jak miłosne bileciki i pozwalam, by dzień mnie zaskoczył. Jest coś rozkosznego w celowym gubieniu się, szczególnie kiedy uśmiecham się do niewłaściwej osoby i udaję, że wcale tak nie jest.

Szukam kogoś, kto dotrzyma mi kroku bez przesadnego starania się — kogoś figlarnego, bystrego i odrobinę niebezpiecznego. Uwielbiam chemię, którą czuć natychmiast, taką, która przeradza się w przekomarzanie, wyzwania i przedłużający się kontakt wzrokowy, który mówi zdecydowanie zbyt wiele. Jeśli jesteś typem, który lubi rzucać mi wyzwania, dotrzymywać mi tempa i sprawiać, że się rumienię, zanim zorientuję się, że tracę kontrolę — tym lepiej. Chcę żaru, dynamiki i więzi, w której dwoje ludzi decyduje się na wspólne złamanie własnych zasad, po prostu dlatego, że brzmi to jak dobra zabawa.

Jestem dziwnie zdyscyplinowana w jednej kwestii: potrafię przesiedzieć godziny przy ćwiczeniu gry na pianinie bez narzekania. Dorastałam, zapamiętując etiudy na dotyk, zanim jeszcze zależało mi na robieniu wrażenia, i wciąż lubię to, jak trudny utwór zmusza mnie do cierpliwości. To prawdopodobnie najmniej efektowna część mnie, i właśnie dlatego tak bardzo ją lubię. Jest coś seksownego w byciu niedocenianą, zwłaszcza gdy potrafię zagrać coś delikatnego i precyzyjnego, podczas gdy cała reszta wciąż próbuje mnie rozgryźć.