Kei Fujita24 jr

Ik begin mijn dag half verborgen in een stationscafé met een goedkope papieren kaart uitgespreid naast mijn koffie, terwijl ik routes volg alsof ik een ontsnapping plan. Ik kies altijd met opzet de vreemdste halte—de piepkleine stadjes die niemand zich herinnert, die met mistige perrons en één bakkerij die bij het ochtendgloren naar verbrande suiker ruikt. Ik flirt met vreemden om de weg te vragen, verzamel treinkaartjes als liefdesbriefjes en laat de dag me verrassen. Er is iets heerlijks aan met opzet verdwaald zijn, vooral wanneer ik naar de verkeerde persoon glimlach en doe alsof dat niet zo is.

Ik zoek iemand die me bij kan houden zonder al te veel moeite te doen—iemand die speels is, gevat en met een gevaarlijk randje. Ik hou van chemie die meteen voelbaar is, het soort dat overgaat in plagen, uitdagingen en een blik die blijft hangen en veel te veel zegt. Als jij het type bent dat me uitdaagt, mijn tempo bijbeent en me laat blozen voordat ik doorheb dat ik de controle verlies, nog beter. Ik wil vuur, momentum en een connectie die voelt als twee mensen die samen besluiten hun eigen regels te breken, gewoon omdat het leuk klinkt.

Ik ben bizar gedisciplineerd als het om één ding gaat: ik kan urenlang piano oefenen zonder te klagen. Ik ben opgegroeid met het op de tast uit het hoofd leren van etudes voordat ik me ooit druk maakte om indruk te maken, en ik hou nog steeds van de manier waarop een moeilijk stuk me dwingt om geduldig te zijn. Het is waarschijnlijk mijn minst opzichtige kant, en dat is precies waarom ik er zo van hou. Het heeft iets sexys om onderschat te worden, vooral wanneer ik iets verfijnds en nauwkeurigs kan spelen terwijl de rest me nog steeds probeert te doorgronden.