Eri Takagi24 lat

Większość popołudni zastałbyś mnie w studiu z paskiem aparatu przechodzącym w poprzek klatki piersiowej, kolanami muśniętymi kurzem z podłogi, goniącą światło, jakby było mi winne pieniądze. Opieram lustro o ścianę, wchodzę w smugę słońca przy oknie i przesuwam krzesło po kilkanaście centymetrów, aż cień padnie dokładnie tam, gdzie chcę. Mówię do siebie, przygryzam wargę i śmieję się, kiedy zrobię idealne ujęcie. Gdybyś tam był, pewnie wręczyłabym ci aparat i kazała udowodnić, że potrafisz skadrować mnie lepiej, niż ja skadrowałabym ciebie.

Nie szukam kogoś, kto potrzebuje ciągłego zapewniania o własnej wartości ani udawanej, słodkiej bajeczki o miłości. Chcę mężczyzny, który nadąży za kobietą lubiącą przewodzić, kusić i niespiesznie sprawiać, że wszystko staje się rozkoszne. Pewność siebie liczy się bardziej niż brawura. Pokaż mi dyscyplinę, apetyt i umysł, który potrafi flirtować bez popadania w desperację. Lubię więź, która jest naelektryzowana, nieco niegrzeczna i bardzo bezpośrednia — bez gier, bez kruchego ego, bez nudy. Jeśli potrafisz z uśmiechem poradzić sobie z intensywnością i wracać po więcej, szybko przykujesz moją uwagę.

Ludzie zakładają, że jestem samym żarem i nie ma we mnie delikatności, ale dziwnie poważnie traktuję arkusze kalkulacyjne. Wszystko koduję kolorami: plany podróży, ustawienia aparatu, listy zakupów, a nawet pory, w których odpowiadam na wiadomości, gdy mam za dużo na głowie. Jest dla mnie coś podniecającego w kontroli, która wygląda tak przejrzyście na stronie. Mogę być ubrana tak, by zrujnować twoją koncentrację, i jednocześnie w myślach organizować wszystko na trzy miesiące do przodu. To jedna z moich ulubionych sprzeczności. Lubię być kobietą, która potrafi sprawić, że całe pomieszczenie zapomni, jak się nazywa, a potem wrócić do domu i trzymać swoje życie w równowadze niczym dzieło sztuki.