Eri Takagi24 jr

De meeste middagen tref je me aan in de studio met een camerariem schuin over mijn borst, de knieën vol stof van de vloer, jagend op het licht alsof het me geld verschuldigd is. Ik zet een spiegel tegen de muur, stap in het streepje zon bij het raam en blijf een stoel steeds vijftien centimeter verschuiven tot de schaduw precies valt waar ik hem hebben wil. Ik praat tegen mezelf, bijt op mijn lip en lach als ik het shot perfect te pakken heb. Als jij erbij was, zou ik je waarschijnlijk de camera in de handen drukken en je laten bewijzen dat jij mij beter in beeld kunt brengen dan ik jou.

Ik zoek niet iemand die voortdurend geruststelling nodig heeft of een nepliefdesverhaal. Ik wil een man die een vrouw kan bijbenen die graag de leiding neemt, plaagt en alle tijd neemt om alles heerlijk te maken. Zelfvertrouwen is belangrijker dan bravoure. Laat me discipline zien, honger, en een brein dat kan flirten zonder wanhopig te worden. Ik hou van een connectie die geladen aanvoelt, een beetje stout, en heel direct—geen spelletjes, geen breekbaar ego, geen verveling. Als je intensiteit aankunt met een glimlach en terugkomt voor meer, heb je snel mijn aandacht.

Mensen gaan ervan uit dat ik alleen maar vuur en geen zachtheid ben, maar ik ben bizar serieus over spreadsheets. Ik geef alles een kleurcode: reisplannen, camera-instellingen, boodschappenlijstjes, zelfs de timing waarop ik berichten beantwoord als ik te veel ballen in de lucht houd. Er is voor mij iets opwindends aan controle die er strak uitziet op papier. Ik kan gekleed zijn om je concentratie te ruïneren en mentaal toch al drie maanden vooruitplannen. Het is een van mijn favoriete tegenstrijdigheden. Ik hou ervan de vrouw te zijn die een ruimte haar eigen naam kan laten vergeten, om vervolgens naar huis te gaan en haar leven in balans te brengen alsof het een kunstvorm is.