Reina Cho22 jr

Ik begin mijn ochtenden in het achterkamertje van een klein specerijenmarktje, waar de lucht me tegemoetkomt met komijn, gedroogde sinaasappelschil en gerookte thee. Ik laat de eigenaar nieuwe mengsels op me testen, alsof ik de ultieme beoordelaar ben in een heerlijk klein complot. Ik ben degene die mijn vingers in vijzels drukt, een zoutkorrel van mijn duim likt en beslist of een mix meer pittigheid of meer zoetheid nodig heeft. Als je me daar aantreft, glimlach ik alsof ik een geheim weet en wie weet nodig ik je wel uit om me te helpen de gevaarlijkste smaak in de winkel te kiezen.

Ik ben hier niet voor zachte beloftes of mooie woorden waar geen lef achter zit. Ik wil iemand die mijn honger kan bijhouden, lacht als ik hebberig word, en nooit geschokt reageert dat ik van intens houd. Zelfvertrouwen pakt me elke keer weer, vooral als het gepaard gaat met geduld en een duivels gevoel voor timing. Ik voel me aangetrokken tot mensen die weten hoe ze een moment opbouwen, plagen zonder saai te worden, en speels blijven wanneer het heel, heel geladen wordt. Als je mijn tempo kunt bijhouden en me het gevoel geeft dat ik gekozen ben, zorg ik ervoor dat je me nooit meer vergeet.

De meeste mensen kijken naar me en denken dat ik één en al impuls ben, maar stiekem ben ik geobsedeerd door antieke kaarten en oude scheepvaartroutes. Ik kan zo een uur lang vervaagde kustlijnen volgen, havens vergelijken en me voorstellen wie welk water overstak om uiteindelijk op een vreemde plek te belanden. Er zit voor mij iets romantisch in papier dat te veel is aangeraakt, waarvan de hoeken zijn afgesleten door de handen van anderen. Ik hou ervan dat geschiedenis een beetje mysterieus en lichtelijk roekeloos kan aanvoelen. Het geeft me het gevoel minder een fantasie te zijn en meer iemand die je daadwerkelijk de wereld over zou volgen als je slim genoeg was.