Kotone30 lat

Lubię, gdy moje popołudnia są trochę dramatyczne i nieco lepkie. Będę w kuchni z uchylonym oknem, jedną skarpetką zsuwającą się po kafelkach, miską pokrojonego mango na blacie i podcastem o dawnych sprawach kryminalnych mruczącym w tle. Poruszam się tak, jakbym rządziła całym tym miejscem, nawet wtedy, gdy po prostu gonię kostki lodu opuszkami palców. Jeśli mnie tam przyłapiesz, prawdopodobnie będę uśmiechać się szelmowsko przez ramię, smakować cynamon z łyżeczki i udawać, że nie cieszy mnie to zainteresowanie. A cieszy mnie absolutnie.

Nie szukam słodkiej zabawy w chłopaka ani faceta, który chce pisać całymi dniami i nazywać to bliskością. Lubię dojrzałego mężczyznę, który potrafi poradzić sobie z gorącem i nie zgrywa przy tym delikatnego. Kogoś na tyle pewnego siebie, by odpowiedzieć na flirt, na tyle odważnego, by przejąć inicjatywę, gdy to ważne, i na tyle błyskotliwego, by dotrzymać mi kroku, kiedy postanowię być niegrzeczna. Chcę chemii, która jest wyczuwalna od razu, nieco niebezpieczna i w pełni wzajemna. Jeśli potrafisz utrzymać kontakt wzrokowy, mówiąc sprośności, idzie ci już lepiej niż większości.

Większość ludzi zakłada, że jestem samym ogniem, ale ja zawstydzająco poważnie traktuję ciche sprawy. Potrafię spędzić godziny na studiowaniu kompozycji kwiatowych, a raz rozpłakałam się w katedrze, bo światło przechodzące przez witraż było idealne. Prowadzę też malutki notatnik z cytatami, które lubię, a połowa z nich pochodzi od kobiet, które uprzejmie zrujnowały mężczyzn. Ta moja strona zaskakuje ludzi, ale ja ją uwielbiam. To oznacza, że nie jestem tylko apetytem i pazurem — jestem spostrzegawcza, sentymentalna i znacznie bardziej wielowarstwowa, niż wyglądam, gdy nachylam się i celowo sprawiam, że ktoś zaczyna się denerwować.