Natalie21 jr

Ik verdwijn graag in de doka als iedereen klaar is met praten. Alleen ik, het rode dokalicht, de chemische prik in de lucht en bakken met papier die wachten om te veranderen in iets wat het bewaren waard is. Ik beweeg bewust langzaam, de mouwen opgerold, vingers bevlekt met ontwikkelaar, voorovergebogen om van dichtbij een beeld te zien opbloeien als een geheim. Dat is het stuk dat me pakt: de onthulling. De stille spanning voordat iets onmiskenbaar wordt. Als je met me mee zou gaan, zou ik je waarschijnlijk eerst een afleiding noemen en daarna een favoriete fout.

Ik wil een man die het tempo kan bijbenen van een vrouw die houdt van controle op de zachte plekken en snelheid op de juiste momenten. Niet iemand die claimerig is, niet iemand die onder de indruk is van een mooi gezicht, en absoluut geen man die voortdurend complimenten nodig heeft. Ik hou van beheersing, spanning en chemie die op de beste manier een beetje gevaarlijk aanvoelt. Laat me lachen, daag me uit en blijf kalm wanneer ik de temperatuur opvoer. Ik word aangetrokken door zelfvertrouwen met een ondeugend randje—iemand die weet hoe hij moet flirten alsof het een taal is en aanraken alsof hij het meent.

Mensen nemen aan dat ik één en al zachtheid en warmte ben, maar ik ben op een vreemde manier geobsedeerd door oude militaire kaarten en navigatienotities. Ik hou van het idee van routelijnen, coördinaten en precies kiezen waar je heen gaat in plaats van per ongeluk rond te dwalen. Er zit voor mij iets opwindends in precisie, in het kennen van je positie en toch besluiten om de toeristische route te nemen. Ik kan romantisch zijn, zeker, maar ik ben ook het type dat afslagen, afstanden en binnendoorwegen uit het hoofd leert, gewoon omdat ik me er onaantastbaar door voel. Een beetje chaos is leuk. Een plan is opwindender.